28 Φεβ 2021

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΠΛΑΧΝΙΚΟΥ ΠΑΤΕΡΑ Ή ΤΟΥ "ΑΣΩΤΟΥ"

 Λέγεται ότι, κι αν απ’ όλα τα κείμενα της Καινής Διαθήκης σωζόταν μόνο η παραβολή του σπλαχνικού Πατέρα, θα ήταν αρκετή για να γνωρίσουμε ποιος είναι στ’ αλήθεια ο Θεός, όπως μάς  τον αποκάλυψε ο Ιησούς Χριστός.

Μέσα από την τόσο διαφορετική συμπεριφορά των πρωταγωνιστών της βλέπουμε:

-       Ανθρώπους που, παρά τις αποτυχίες τους, τολμούν, εμπιστευόμενοι την πατρική αγάπη, να επιστρέψουν στο Θεό (όπως ο μικρός γιός).

-       Ανθρώπους που, αν και είναι φαινομενικά κοντά στο Θεό, είναι στην ουσία μακριά του και χρειάζονται τη δική του επέμβαση, για να τον βρουν πραγματικά (όπως ο μεγάλος γιός).

-       Ένα Θεό που έχει αγάπη για όλους, παραμένει εύσπλαχνος προς όλους και με τον τρόπο που ο καθένας έχει ανάγκη.

Αυτός ο μοναδικός Πατέρας της παραβολής, που πάντα μάς περιμένει, μάς κάνει να νιώθουμε παιδιά του και να έχουμε τη βεβαιότητα ότι το «σπίτι του» είναι πάντοτε ανοιχτό και για μας. (Από το βιβλίο Θρησκευτικών της Β΄ Γυμνασίου ΟΕΔΒ, Σ.118) 













21 Φεβ 2021

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ

 Το Τριώδιο, που ανοίγει σήμερα, είναι ένα βιβλίο  και μια χρονική περίοδος. Το βιβλίο του Τριωδίου διαβάζεται στην Εκκλησία μέχρι και το Μέγα Σάββατο. Μέσα από τους ύμνους, τους ψαλμούς, τις ακολουθίες, τα ευαγγελικά και αποστολικά  αναγνώσματα μάς οδηγεί στη συνάντηση με τον Αναστημένο  Χριστό. Το Τριώδιο μας προσκαλεί να αναζητήσουμε το νόημα της ζωής μας, να βρούμε τον εαυτό μας, να ανοιχτούμε στον Άλλον είτε αυτός είναι ο Θεός είτε ο συνάνθρωπος, να μετανοήσουμε.

Η  πορεία αυτή προς το Άγιο Πάσχα είναι μια κλίμακα, μια σκάλα. Πρώτο σκαλοπάτι σήμερα η Ευαγγελική περικοπή που ακούσαμε το πρωί στη Θεία Λειτουργία. Η παραβολή αυτή χρωματίζει όλη την ακολουθία της ημέρας και σε μας δίνει ευκαιρία και αφορμή για διδασκαλία. 

«Σε μερικούς που ήταν σίγουροι για την ευσέβειά τους και περιφρονούσαν τους άλλους ο Χριστός είπε την παρακάτω παραβολή: Δυο άνθρωποι  ανέβηκαν στο ναό για να προσευχηθούν. Ο ένας ήταν Φαρισαίος κι ο άλλος τελώνης. Ο Φαρισαίος στάθηκε επιδεικτικά κι έκανε την εξής προσευχή σχετικά με τον εαυτό  του: Θεέ μου, σ΄ ευχαριστώ που εγώ δεν είμαι σαν τους άλλους ανθρώπους  άρπαγας, άδικος, μοιχός ή και σαν αυτόν εδώ τον τελώνη. Εγώ νηστεύω δύο φορές την εβδομάδα και δίνω στο ναό το δέκατο από όλα  τα εισοδήματά μου. Ο τελώνης, αντίθετα, στεκόταν πολύ πίσω και δεν τολμούσε ούτε τα μάτια του να σηκώσει στον ουρανό. Χτυπούσε το στήθος του κι έλεγε: Θεέ μου, σπλαχνίσου με τον αμαρτωλό. Σας βεβαιώνω πως αυτός έφυγε για το σπίτι του αθώος και συμφιλιωμένος με το Θεό, ενώ ο άλλος όχι. Γιατί  όποιος υψώνει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί κι όποιος τον ταπεινώνει θα υψωθεί».(Λκ.ιη΄ 10-14)

Για να μπορέσουμε να βγάλουμε ο καθένας μας  τα συμπεράσματά μας από τη σύντομη  αλλά περιεκτική αυτή παραβολή του Χριστού ας λάβουμε υπ΄όψιν μας δυο πραγματολογικά στοιχεία:  1. Οι Φαρισαίοι θεωρούνταν από τους ανθρώπους εκείνης της εποχής ως ευσεβείς και δίκαιοι. Ήξεραν καλά το Μωσαϊκό Νόμο και τον εφάρμοζαν. Δεν βαρύνονταν με ηθικά παραπτώματα. Υπερασπίζονταν   την πατρίδα τους και τηρούσαν στάση επιφυλακτική ή εχθρική απέναντι  στους  ρωμαίους κατακτητές. Ήταν αγαπητοί στο λαό.

2. Οι τελώνες,αντίθετα, ήταν συνεργάτες  των Ρωμαίων . Στη συνείδηση του λαού το επάγγελμά τους ήταν συνυφασμένο με την κλοπή, την αρπαγή, την αδικία. Η λέξη τελώνης θεωρούνταν συνώνυμο του αμαρτωλού








14 Φεβ 2021

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΧΑΝΑΝΑΙΑΣ

 Μια μάνα απελπισμένη από το δράμα της κόρης της, που βασανιζόταν από δαιμόνιο βγαίνει από τα όρια της περιοχής της για να συναντήσει τον Ιησού, που επίσης βγαίνει από τον τόπο του για να συναντήσει εκείνη.  Η γυναίκα, αν και αλλόπιστη, ζητάει συμπόνια και έλεος από έναν δάσκαλο του Ισραήλ. Εκείνος προσπαθώντας να είναι συνεπής με τα στερεότυπα που ζητάει η εποχή του και η θρησκεία του, φαίνεται πως δεν της δίνει σημασία.  Στη δίκαιη αγανάκτηση των μαθητών του, να ικανοποιήσει το αίτημά της για να σωπάσει, ο Ιησούς αποκρίνεται πως η αποστολή του αφορά μόνο τους πλανεμένους Ισραηλίτες. Στην επιμονή της μητέρας για βοήθεια και έλεος ο Χριστός αφήνει να εννοηθεί πως συντάσσεται  με την εθνικιστική ιδεολογία των Ιουδαίων της εποχής του: « Δεν είναι σωστό να πάρει κανείς το ψωμί των παιδιών και να το ρίξει στα σκυλιά», της λέει. Και η γυναίκα απαντά σε ετοιμότητα που χαρακτηρίζει την πίστη της: «Ναι, Κύριε, αλλά και τα σκυλιά τρώνε από τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι των κυρίων τους». 

Σε μια από τις λίγες περιπτώσεις που θαυμάζει ο Ιησούς, αναφωνεί: «Πόσο μεγάλη είναι η πίστη σου γυναίκα. Ας γίνει όπως το θέλεις». ΚΙ από εκείνη την ώρα η θυγατέρα της γιατρεύτηκε. 

Ένα μεγάλο τραπέζι αγαθών στρώνεται καθημερινά από το Θεό στον καθένα μας. Η ζωή, η υγεία, η ίδια μας η ύπαρξη, οι άλλοι άνθρωποι, τα μικρά και τα μεγάλα αγαθά, η σωτηρία μας και η αιώνια ζωή είναι συνεχώς τα παρατιθέμενα προς «απόλαυσιν και τροφήν ημετέραν». Προσκεκλημένοι και δαιτυμόνες ΟΛΟΙ ανεξαρτήτως φυλής, φύλου, χρώματος και θρησκείας. Και η τροφή τόσο πλούσια που μπορεί και  να ξεφύγει και ψίχουλα να πέσουν από το τραπέζι αρκετά και  ικανά όχι απλώς να  φάμε, αλλά να χορτάσουμε όλοι. 

Προϋπόθεση η πίστη, η απροϋπόθετη εμπιστοσύνη και αποδοχή του Θεού Λόγου που τα πάντα ζωοποιεί και τα πάντα τροφοδοτεί. 

                                                   









7 Φεβ 2021

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΤΑΛΑΝΤΩΝ

Αφήνοντας σιγά-σιγά τις εορτές της Θείας Επιφανείας (των Χριστουγέννων, των  Φώτων, της Υπαπαντής) πορευόμαστε για να συναντήσουμε τον Αναστημένο Χριστό. Η συνάντηση αυτή θα μας οδηγήσει στη χαρά και στο γιορτινό πανηγύρι του Κυρίου, στον καινούριο κόσμο της Βασιλείας του Θεού. Για να μας δείξει, λοιπόν, με τι μοιάζει η Βασιλεία του Θεού, το ιερό Ευαγγέλιο σήμερα μας αφηγήθηκε την παραβολή  των ταλάντων:

Ένας άνθρωπος φεύγοντας για ταξίδι, κάλεσε τους δούλους του και τους εμπιστεύτηκε τα υπάρχοντά του. Σε έναν έδωσε πέντε τάλαντα, σ΄ άλλον δύο,  σ΄ άλλον ένα, ανάλογα με την ικανότητά του. Όταν γύρισε ο κύριος μετά από πολύ χρόνο έκανε λογαριασμό μαζί τους. Αυτός που είχε λάβει τα πέντε τάλαντα εργάστηκε και απόκτησε άλλα πέντε και αυτός που πήρε τα δύο τα διπλασίασε. Ο κύριος τους είπε χαρούμενος: « Εύγε, καλέ και έμπιστε δούλε. Αποδείχτηκες αξιόπιστος στα λίγα, γι΄αυτό θα σου εμπιστευτώ πολλά. Έλα να γιορτάσεις μαζί  μου». Αυτός, όμως που είχε λάβει το ένα είπε στον κύριο, ότι έκρυψε το τάλαντό του στη γη για να μη το χάσει επειδή ήξερε ότι το αφεντικό είναι σκληρός άνθρωπος, αφού θερίζει από εκεί που δεν έσπειρε και μαζεύει από εκεί που δεν σκόρπισε. Ο κύριός του τον χαρακτήρισε πονηρό και οκνηρό, του επισήμανε ότι θα έπρεπε να βάλει τα χρήματά του στην τράπεζα για να κερδίσει τον τόκο και διέταξε να τον πετάξουν έξω στο σκοτάδι.

Η ζωή μας, η ίδια, είναι ένα μεγάλο δώρο που μας δίνεται από το Θεό. Όποιος αγωνίζεται και αναγνωρίζει το δώρο ως τάλαντο, αυτός έχει μπει στη χαρά του  Κυρίου του, ευχαριστώντας τον Δωρεοδότη. Όποιος όμως δυσφορεί για το δώρο και το βλέπει  ως βάρος ή χωρίς νόημα, αυτός ήδη ζει στο σκοτάδι.  Η παραβολή μας διδάσκει τη μεγάλη αγάπη του Θεού που θέλει όλοι οι άνθρωποι να σωθούν, δηλαδή να ζουν τον Παράδεισο, τη σχέση μαζί του ως δωρεά και ευλογία.





2 Φεβ 2021

ΥΠΑΠΑΝΤΗ

Σαράντα ημέρες μετά τη γέννηση του Χριστού, η Παναγία, Μητέρα του και ο δίκαιος Ιωσήφ έφεραν το βρέφος Ιησού στο ναό. Ο νόμος όριζε για τη μητέρα ότι έπρεπε σαράντα μέρες μετά τη γέννηση να παρουσιαστεί στο ναό για να καθαρισθεί ενώ για το πρωτότοκο αρσενικό παιδί  ότι έπρεπε να αφιερωθεί στο Θεό. Όφειλαν δε να προσφέρουν ως θυσία ένα ζευγάρι τρυγόνια ή δυο μικρά περιστέρια. Στα Ιεροσόλυμα τότε ζούσε ένας άνθρωπος δίκαιος και ευλαβής που περίμενε, την εκπλήρωση, των επαγγελιών του Θεού. Σ΄ αυτόν το Άγιο Πνεύμα είχε προφητέψει πως δε θα πεθάνει πριν δει το Χριστό. Γι΄αυτό  είχε έρθει στο ναό εκείνη την ημέρα. Πήρε τον Ιησού στην αγκαλιά του, ευλόγησε το Θεό   και είπε: «Τώρα Δέσποτα, πάρε με ειρήνη το δούλο σου σύμφωνα με το λόγο σου, γιατί είδα με τα μάτια μου τη σωτηρία σου , που ετοίμασες για όλους τους  λαούς, το φως που θα φωτίσει τα έθνη και θα δοξάσει το λαό σου, τον Ισραήλ». Στη δε Μαριάμ που θαύμαζε για όσα λέγονταν για τον Ιησού είπε ότι αυτό το παιδί θα είναι πρόσωπο αντιλεγόμενο , αλλά και τη δική της ψυχή θα περάσει μαχαίρι.

Η γιορτή αυτή ονομάστηκε Υπαπαντή , δηλαδή, υποδοχή, προϋπάντηση, συνάντηση και είναι πολύ παλιά ( ανάγεται στον 4ο μ.Χ. αιώνα), έχει δε  πλούσιο  πνευματικό περιεχόμενο. Οι δυο διαθήκες η Παλαιά και η Καινή έχουν πια συναντηθεί. Ο γέροντας Συμεών συναντά  τον Ιησού στο ναό και τον αναγνωρίζει ως τον «Παλαιό των ημερών» που όμως ξεπερνά τα αρχαία έθιμα για να οδηγήσει τους ανθρώπους στην καινούργια δημιουργία, στον καινούργιο κόσμο του Θεού που κατευγάζεται από την Ανάσταση και τη νίκη καταπάνω στο θάνατο.

Στη Θ.Λειτουργία σήμερα όλα τα παραπάνω τα εκφράσαμε ψάλλοντας το απολυτίκιο της γιορτής:  «Χαίρε, κεχαριτωμένη, Θεοτόκε Παρθένε, διότι από σένα ανέτειλε ο Ήλιος της δικαιοσύνης, ο Χριστός ο Θεός μας, που φωτίζει αυτούς που βρίσκονται στο σκοτάδι. Να χαίρεσαι και συ πρεσβύτη δίκαιε, που δέχτηκες, στην αγκαλιά σου τον ελευθερωτή των ψυχών μας που μας χαρίζει και την Ανάσταση.   



 

4 Ιαν 2021

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ

   «Αφού απολαύσαμε πριν φιλοξενίας δεσποτικής και αθάνατης τράπεζας μέσα στο φτωχό σπήλαιο, ας σπεύσουμε τώρα προς τον Ιορδάνη για να δούμε παράδοξο μυστήριο, που θα μάς προξενήσει την άνω λαμπρότητα.»(Ειρμός Θ’ ωδής αποδείπνου 4ηςΙανουαρίου).

        «Πιο λαμπρή και από τον ήλιο ήταν η γιορτή που πέρασε των γενεθλίων του Χριστού. Λαμπρή και ακτινοβόλα φαίνεται τούτη η γιορτή που έρχεται της θείας του Επιφανείας. Σε κείνη οι ποιμένες μαζί με τους Αγγέλους δοξάζοντας προσκύνησαν τον Ενανθρωπήσαντα Θεό, σε τούτη δε ο Ιωάννης αγγίζοντας με το δεξί του χέρι το Δεσπότη, έλεγε γεμάτος τρόμο: αγίασε εμένα και τα ύδατα, Συ που μόνος παρέχεις το μέγα έλεος». (Στιχηρό ιδιόμελο του πλ.β’ του όρθρου της 2ας Ιανουαρίου).Η απόδοση στη νεοελληνική των ύμνων βρίσκεται στο βιβλίο του π. Thomas Hopko, Χειμωνιάτικη Πασχαλιά)

            Κυριακή πριν από τα Φώτα σήμερα, και στη θεία Λειτουργία ο π.Δημήτριος ερμηνεύοντας την ευαγγελική περικοπή τόνισε αυτήν ακριβώς τη διάσταση που υπαινίσσονται οι ύμνοι: το πέρασμα από το ένα γεγονός της θείας Επιφάνειας στο άλλο. Οι γιορτές της Εκκλησίας δεν είναι απλά επέτειες ημέρες αλλά βίωση των γεγονότων της ζωής του Χριστού εδώ και τώρα. Οι συνέπειες τους έχουν για μάς μέγιστη σημασία: τη σωτηρία. Η βάπτιση του Χριστού στον Ιορδάνη δείχνει την απόλυτη ταύτιση Του με τα αμαρτωλά δημιουργήματά Του. Ενώ δεν είχε καθόλου ανάγκη καθαρμού μπαίνει στο νερό για να μάς αναπλάσει και να μάς ανακαινίσει, εισάγοντάς μας στον καινούργιο κόσμο του Θεού







3 Ιαν 2021

ΠΕΡΙΤΟΜΗ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ.ΠΑΥΛΟΣ, με το διάκονο και τους ιερείς του ναού λειτούργησαν την Παρασκευή 1 Ιανουαρίου 2021 στον ιερό Καθρεδικό μας Ναό του Αγίου Νικολάου. Οκτώ μέρες από τα Χριστούγεννα και η Εκκλησία γιορτάζει την Περιτομή του Ιησού Χριστού και την μνήμη του αγίου Βασιλείου. Σύμφωνα με τον Μωσαϊκό Νόμο κάθε αγόρι θα έπρεπε την όγδοη ημέρα από την γέννησή του να προσφέρεται στον Ναό και να λαμβάνει όνομα. Ποιο είναι το όνομα που παίρνει το νέο βρέφος της Βηθλεέμ; Ιησούς, που σημαίνει Σωτήρας. 

Όπως επεσήμανε ο Επίσκοπός μας στην πρωτοχρονιάτικη εγκύκλιό του που διαβάστηκε στην Θ.Λειτουργία: «Το πρώτο μήνυμα αυτής της Αγίας ημέρας είναι να μας υπενθυμίζει ότι ο Χριστός είναι ο Σωτήρας μας, η Πηγή της Ζωής, ο Αρχηγός και Άρχοντας της Ειρήνης και χωρίς Αυτόν τίποτα δεν συντελείται. Να μας πει, ότι δεν είναι κέντρον του κόσμου ο άνθρωπος, όπως διδάσκει ο γαλλικός άθεος Διαφωτισμός, αλλά ο Παντέλειος και Υπερτέλειος Θεός, ο Ένας, ο Άναρχος, ο Άχρονος και Αιώνιος, ο Σταυρωθείς και Αναστάς Κύριος. Αυτός που έλαβεν ανθρωπίνην μορφήν χωρίς να αλλοιωθεί η θεότητά Του.»

Την επιβεβαίωση του κηρύγματός της η Εκκλησία τη συναντά στα πρόσωπα των αγίων της. Το Χριστό μόρφωνε στην ύπαρξή του ο Άγιος Βασίλειος και Αυτόν προσπαθεί να μεταδώσει με το έργο του στους ορθόδοξους όλων των εποχών. Ο Μ.Βασίλειος είναι ο «ολοκληρωμένος άνθρωπος, ο θεωρητικός και πρακτικός συγχρόνως.΄΄Παιδείας γεγονώς απάσης έμπλεως΄΄, όπως τον υμνεί ο Δαμασκηνός και ΄΄ Άριστος εν πάσι τοις λόγοις αυτού΄΄, ‘όπως γράφει ο ιερός Φώτιος. Οι γενεές των ορθοδόξων τον ανευφημούν σαν το βασιλικό στολίδι της Εκκλησίας….και τα μικρά παιδιά… με απλή χαρά χαιρετίζουν τον Άγιο των ελληνικών γραμμάτων, που έρχεται από την Καισάρεια όχι με τα δώρα και τα παιχνίδια που συγκινούν σήμερα, μα με τα δώρα εκείνα που εκτιμούσε το δούλον Γένος.  Άγιος Βασίλης έρχεται από την Καισαρία, βαστά εικόνα και χαρτί, χαρτί και καλαμάρι. (Επισκόπου Διονυσίου Λ.Ψαριανού, ΜΑΡΤΥΡΊΑ ΙΗΣΟΎ ΧΡΙΣΤΟΎ)




















2 Ιαν 2021

Ενημέρωση - Πρόσκληση

 

Το  blog αυτό φτιάχτηκε ώστε να βοηθηθούν ποικιλοτρόπως τα παιδιά του κατηχητικού. Ιδιαίτερα τις μέρες αυτές της καραντίνας και του αποκλεισμού που όλοι βιώνουμε, νομίζουμε πως η βοήθεια που παρέχει η ιστοσελίδα καθίσταται  καίρια. Δεν μπορούμε να ανταμώσουμε, φέτος δεν έγιναν καθόλου κατηχητικά κι  όμως η εκκλησία δεν μπορεί να σταματήσει,-έστω και εναλλακτικά, έστω και κάτω από τις παρούσες συνθήκες- να ασκεί το έργο της, δηλαδή να προσφέρει τον Χριστό. Ο Χριστός προσφέρεται από την Εκκλησία και λαμβάνεται από τους πιστούς είτε ως Άσαρκος λόγος- μέσω τους κηρύγματος και της κατήχησης- είτε ως Ένσαρκος λόγος- διά των μυστηρίων και κυρίως της Θ.Κοινωνίας. Θα προσπαθήσουμε, λοιπόν, με τις αναρτήσεις μας εδώ, χρησιμοποιώντας ως αναλυτικό πρόγραμμα το λειτουργικό έτος  να παρουσιάζουμε τις κύριες ημέρες –σταθμούς του εκκλησιαστικού χρόνου μέσα από τις λατρευτικές συνάξεις του ναού μας, του Αγίου Νικολάου Κοζάνης




27 Δεκ 2020

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

 Κυριακή μετά τα Χριστούγεννα σήμερα και στον ιερό Μητροπολιτικό ναό του αγίου Νικολάου τελέσαμε τη Θεία Λειτουργία «κεκλεισμένων των θυρών» εξαιτίας των μέτρων για τον περιορισμό της εξάπλωσης του covid-19.

            Ως γνωστόν, την πρώτη Κυριακή μετά τα Χριστούγεννα, η Εκκλησία θυμάται λειτουργικά τα πρόσωπα εκείνα που πρωταγωνίστησαν στο ιστορικό γεγονός της επί γης επιδημίας Του. Αν εξαιρέσουμε την Υπεραγία Θεοτόκο, που τη γιορτάσαμε χθες, δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων, σήμερα «ανάμνησιν επιτελέσαμεν» του Ιωσήφ, μνήστορα της Παναγίας, ως μάρτυρα της ενανθρώπισης, του Δαβίδ του βασιλιά, ως προπάτορα του Χριστού και του Ιακώβου του αδελφόθεου, ως συγγενή του Κυρίου. Μαζί μ’ αυτούς θυμηθήκαμε τη μαρτυρική τελείωση και του αγίου πρωτομάρτυρα και πρωτοδιακόνου Στεφάνου.

            «Στο βασιλιά και Δεσπότη του παντός, που γεννιέται στη γη, ο υπέρλαμπρος Στέφανος προσφέρεται όχι στολισμένος με πολύτιμα πετράδια αλλά καταστόλιστος με τα ίδια του τα αίματα. Όμως, ελάτε, ω φιλομάρτυρες, αφού δρέψουμε τα άνθη των ασμάτων, ας στολίσουμε τις κεφαλές μας και ας πούμε τραγουδώντας με ύμνους: Εσύ που καταφωτίστηκες με τη σοφία και τη χάρη στην ψυχή σου, πρωτομάρτυρα Χριστού του Θεού, ζήτησε για μας να λάβουμε ειρήνη και το μέγα έλεος.» (σε απόδοση στη νεοελληνική το Δοξαστικό του εσπερινού σε ήχο β’).

            «Καθώς διαλαλούν οι ύμνοι της εορτής του, ο διωγμός και ο θάνατος των χριστιανών είναι ένα αναπόφευκτο αποτέλεσμα της ελεύσεως του Χριστού. Ο Ιησούς ήλθε για να πεθάνει για την αλήθεια του Θεού, η οποία πραγματοποιείται στον πιο τέλειο βαθμό, με το να χαρίζει κάποιος τη ζωή του έτσι, ώστε να ζήσουν οι άλλοι. Αυτή είναι η πιο δυνατή για τα δημιουργήματα θεοειδής έκφραση της αγάπης. Οι μαθητές του Χριστού μιμούνται το παράδειγμά Του, που άλλωστε είναι η κλήση και η εντολή που έλαβαν, ανακαλύπτοντας μέσα σ’ αυτό τη μεγαλύτερη χαρά και πλήρωσή τους… Περισσότερο απ’ όλους τους άλλους οι μάρτυρες είναι φίλοι του Χριστού. Μέσα στα πάθη τους, σύμφωνα με τα τολμηρά λόγια του Αποστόλου Παύλου, ʺσυντελούν έτσι  …….. ώστε να ολοκληρωθούν οι θλίψεις που πρέπει να υπομείνει το σώμα του Χριστού, δηλαδή η Εκκλησίαʺ (Κολ. 1,24). Αυτό είναι βέβαια αληθινό στην περίπτωση του Αγίου Στεφάνου, του οποίου ο μαρτυρικός θάνατος καταγράφεται με λεπτομέρεια στις Πράξεις των Αποστόλων, όπως το ακούσαμε στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα.»(π.Thomas Hopko, Χειμωνιάτικη Πασχαλιά, εκδ. ΑΚΡΙΤΑΣ»







16 Ιαν 2020

Β' Χριστουγεννιάτικο Συμπόσιου του ενοριακού κέντρου "ΣΥΝΑΞΗ"

Θέμα: Η πηγή της αγάπης για τους "ασθενείς και οδοιπόρους".
            Αφιέρωμα στον Γιώργο Θεοτοκά.
Μια προσφορά των εθελοντών καθηγητών του Κοινωνικού Φροντιστηρίου για τα παιδιά του Κατηχητικού, τους ενορίτες.... και όχι μόνο







13 Οκτ 2019

Αγιασμός Κατηχητικού

Ο Άγιος της ενορίας μας, προστάτης των διαπλεόντων καλεί και για φέτος τον καθένα μας σε ταξίδι. Ως μέλος της εκκλησίας με υπακοή. Ν'ανοιχτεί ο καθένας μας με τη μικρή του βάρκα στο πέλαγος του λόγου του Θέου. Ας ξεκινήσουμε. Ο Άγιος οδηγός...
Έτσι λοιπόν, κάθε Σάββατο στις 7 μ.μ. οι συναντήσεις των παιδιών του Γυμνασίου, στις 7:30 μ.μ. των παιδιών του Λυκείου και των φοιτητών και κάθε Κυριακή το πρωί μετά τη Θ. Λειτουργία οι συναντήσεις των παιδιών του Δημοτικού.






31 Μαρ 2019

ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΗ

Βρισκόμαστε στο μέσον της Μ. Σαρακοστής, της πορείας που μάς οδηγεί στο Άγιο Πάσχα. Από τους θεοφόρους Πατέρες η περίοδος αυτή παρομοιάζεται με πέλαγος ή με αθλητικό στάδιο αγώνων. Οι δε πιστοί με αθλητές και αγωνιστές. Είναι λογικό, επομένως, να αισθάνονται κάποια κόπωση και να χρειάζονται μία ενίσχυση. Γι’ αυτό η Εκκλησία προβάλλει το Σταυρό του Χριστού, για να παίρνουν δύναμη οι χριστιανοί στο ταξίδι της Σαρακοστής και της νηστείας. Επιπροσθέτως, η προσκύνηση του τιμίου Σταυρού μάς υπενθυμίζει ότι ο μόνος δρόμος για να συναντηθούμε με τον αναστημένο Χριστό είναι δια του Σταυρού.  Στον κατανυκτικό, καταστόλιστο και ευωδιαστό από εαρινά άνθη καθεδρικό μας ναό τελέστηκε η ακολουθία του όρθρου, η τελετή της σταυροπροσκύνησης και η Θ. Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου. Στο κήρυγμά του ο π. Χρήστος ερμηνεύοντας την ευαγγελική περικοπή, τόνισε πως ο λόγος για το σταυρό δεν ακούγεται ευχάριστα στη σύγχρονη εποχή. Σταυρός είναι η ευθύνη, το χρέος, η άρνηση του εγωισμού, η αγάπη. Ο αληθινός χριστιανός πορεύεται  έχοντας επίγνωση ότι πρέπει να χάσει τη ζωή του για να την κερδίσει. Ο γνήσιος μαθητής του Χριστού μιμείται το Χριστό που επιλέγει το θάνατο διά του σταυρού, για να δωρίσει ζωή και περίσσια ζωής στους αγαπημένους του, βάζοντας τους μέσα στη θεϊκή αγκαλιά Του.